The Lord of the Rings: The Two Towers

Jaar: 2002
Land: Verenigde Staten van Amerika/Nieuw-Zeeland/Duitsland
Regie: Peter Jackson
Score: ★★★★★
 

We kregen er 42 minuten zomaar bij met de Extended Edition. Natuurlijk was ik daar erg nieuwsgierig naar, maar met nog zeven uurtjes op de klok voor ik in het holst van de nacht op moest staan omdat ik zo nodig mijn broer in Turijn zou bezoeken leek het me niet logisch vrijdagavond nog aan The Lord of the Rings: The Two Towers te beginnen.

Eva is niet logisch. Eva is mijn vriendin. En dus keken we de eerste DVD van het tweede deel van de trilogie. Vijf uur later maakte ik me klaar voor vertrek en moest ik maar zien wanneer ik de overgebleven twee uur tovenarij en veldslagen in zou halen. Dat werd ruim twee weken later toen ik met griep op bed lag. Twee uur concentratie kon ik nog net opbrengen.

The Lord of the Rings: The Two Towers is het mooiste deel van de trilogie en het minst geschikt voor mannetjes die uitgeteld op bed liggen omdat ze last hebben van hoofdpijn en duizeligheid. Geen vrolijk dansende hobbits die zich van geen kwaad bewust zijn om het verhaal in te leiden. Geen emotioneel einde van treurige elfen die afscheid nemen van de wereld omdat hun rol vervuld is. Wel drieëneenhalf uur bloedvergieten en epische oorlogen tussen goed en kwaad.

 

Het gaat maar door, steeds grootser en steeds fantastischer. Hinderlagen van wargs, belegeringen door orks en op hol geslagen bomen die alles wat steen en metaal is met de grond gelijk maken. Het doet weer verlangen naar het spelen van rollenspellen, waarin je met uit de kluiten gewassen wapens in je eentje hele hordes gedrochten afmaakt. Wedstrijden houdend zoals Gimli en Legolas. Als held hoef je je nooit serieus te gedragen, want je gaat toch niet dood.

Alleen Boromir gaat dood. Zonde, want hij is mijn held uit The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring. Al in het eerste deel legt hij het loodje, maar in The Lord of the Rings: The Two Towers speelt hij ineens een aanzienlijke rol door alle toegevoegde scènes. Mooi zo. Mijn nieuwe favoriet in deze tweede film is natuurlijk Grima Wormtongue. Dat Tolkien fan was van de Noordse mythologie is overduidelijk, en zonder figuren als deze Middle-Earthse Loki zou een strijd tussen goed en kwaad (of tussen wit en zwart, zo je wilt) een stuk saaier zijn.

The Lord of the Rings: The Return of the King
Kant en klaar autotoerisme, aan de prijzige kant

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*