The Mist

Jaar: 2007
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: Frank Darabont
Score: ★★★★☆
 

Eigenlijk moet ik me niet zo aanstellen met m’n lichte hersenschudding. Er gebeuren heel wat ergere dingen in deze wereld. En ook daarbuiten, in andere dimensies, als we Stephen King mogen geloven in The Mist. Na haaks op elkaar staande adviezen van rust houden en daartegenover zwangere vrouwen altijd hun zin geven, besloot ik het laatstgenoemde zwaarder te laten wegen en me mee te laten voeren naar een wereld vol angstaanjagende, hallucinerende beelden.

Het is lang geleden dat ik een goede monsterfilm zag. De reusachtige spinnen, insecten en tentakels doen dan ook niet zozeer de truc in The Mist – de in het nauw gedreven mensen zijn de echte monsters. Zoals het King betaamt zijn het godsdienstwaanzinnigen en boerenpummels die het platteland bevolken in zijn verhalen. De rede is al ver te zoeken voor het onredelijke haar intrede doet.

Na een verschrikkelijke storm merken David Drayton en zijn zoontje Billy dat er een vreemde mist boven het meer hangt. Kan wel wezen, maar David is geen weerman. De boodschappen moeten gewoon gedaan worden, dus op naar de stad. Daar vallen een aantal zaken op: 1) Het voltallige leger van de Verenigde Staten rijdt van dorp richting meer en 2) de mist breidt zich uit van meer naar dorp. Maar zoals gezegd, David is geen weerman en om hier conclusies aan te verbinden vindt hij wat voorbarig. “Er zit iets in de mist!”, begint een bloedende man het paniekzaaien dan maar en in allerijl wordt de supermarkt gebarricadeerd.

 

The Mist laat mooi zien hoe de spanning binnen langzaam oploopt. Niet alleen doordat nog niet te zien is geweest wat er nu precies aan het oog onttrokken wordt door het vreemde natuurverschijnsel – zo het dat al is – maar ook doordat niemand in het dorp elkaar lijkt te vertrouwen. De lokale bevolking is niet bijzonder gesteld op de import en als het even niet hoeft wordt er liever niet samengewerkt.

Dan neemt The Mist een Lovecraftiaanse wending. Monsters, overal! Aangezien het al een hele tijd om de menselijke monsters gaat zijn al die mislukte gedrochten geen ramp. Sterker nog, ze vormen een excuus voor de dorpsbewoners om elkaar nog meer tegen te werken. Een gitzwart einde kan niet uitblijven. Misschien moet ik na een pauze van twaalf jaar toch maar weer boeken van Stephen King gaan lezen.

Fido
Balls of Fury

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*