The Nether Horror Collection

Jaar: 1996
Land: Nederland
Regie: diverse regisseurs
Score: ★★★½☆
 

Hoort The Nether Horror Collection wel thuis in Gewoon Film? Het is tenslotte geen gewone film, maar een verzameling korte en zeer korte films van Nederlandse bodem. Los van elkaar gezien zouden ze zeker niet allemaal een uitgebreide recensie waard zijn, maar al met al is deze bloemlezing op de vaderlandse (amateur)horrorfilm het aanzien zeker waard.

Voor de tweede keer binnen een week tijd raakte ik verzeild in een avondje proeven van alcoholische versnaperingen. Dit keer geen whisky, maar speciaalbier. En omdat het vrijdag de 13e was (men drinke Satan, Lucifer, Guillotine en Maudite) hoorden daar horrorfilms bij. Foute horrorfilms. Friday the 13th konden we niet vinden. Saturday the 14th ook niet, maar Piranha II: Flying Killers (te traag, zo bleek al rap) en Killer Klowns from Outer Space (ik kon mijn ogen niet open houden op dit late tijdstip) wel.

Maar we begonnen de avond met The Nether Horror Collection. Tien horrorfilmpjes van elk 6 tot 30 minuten. Ideaal voor dit soort gelegenheden, want heb je even meer zin om met iemand te ouwehoeren dan sla je gewoon een filmpje over en stap je even later weer in.

 

Helaas is deze verzamelband nog steeds een zeldzaamheid in ons land. Nederland kent bepaald geen rijke horrortraditie; op De Lift en Amsterdamned na is het flink zoeken naar films die ook maar een beetje griezelig zijn. Maar er is hoop, zo lezen we in De Filmkrant, het blad Schokkend Nieuws en laatst zelfs in een bijlage van De Volkskrant: verscheidene projecten moeten op korte termijn voor een Hollandse Horrorgolf zorgen. Het zal mij benieuwen.

Ondertussen stelde het niet unaniem van horror gecharmeerde publiek zich tevreden met oudere filmpjes. Sommigen zelfs erg oud, zoals Picknick van Dick Maas uit 1977. Het fimpje over een man die zijn vrouw meeneemt naar een picknick waarvan hij hoopt dat ze nooit meer terugkeert is meer komedie dan horror. Datzelfde geldt op een meer eigenzinnige manier voor The Great Rock ‘n Roll Massacre part 1 & 2 van Jan Doense en Phil van Tongeren. Erg vermakelijk, deze aaneenschakeling van bloederige nonsens die zich het beste als achtergrondbeelden op een feestje laat vertonen.

Serieuzer zijn The Prodigal Son van Chris W. Mitchell en Inkt van Richard van Kruysdijk. Daar was de stemming natuurlijk helemaal niet naar, al kon eerstgenoemde film wel op bijval rekenen (daar zal het vroegere tijdstip op de avond zeker mee te maken hebben). Hoogtepunt was voor mij echter de persiflage Zombi 1 van Richard Raaphorst; een vette knipoog naar Night of the Living Dead en tal van Italiaanse zombiefilms als Zombi 2 van (hoe kan het ook anders) Lucio Fulci. Het hierin door fans zo gewaardeerde spiezen van de oogbal wordt in dit zwart/wit werkje nog eens dunnetjes overgedaan.

Verplichte kost voor Nederlandse genreliefhebbers, al zal mijn videoband met verzamelde Troma-trailers het op de meeste feestjes beter doen.

Dear Wendy
NEKRomantik

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*