The Road

Jaar: 2009
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: John Hillcoat
Score: ★★★★½
 

The Road zou verplichte kijkstof moeten zijn voor eenieder die het leven niet meer ziet zitten. De uitzichtloze situatie in deze post-apocalyptische film stemt dusdanig moedeloos dat alle aardse zorgen danig in perspectief worden geplaatst. Aan de andere kant hebben de emotioneel wat minder stabielen onder ons wellicht wat meer moeite met dergelijke gevoelens en zou The Road in dat geval wel eens de druppel kunnen zijn die de emmer doet overlopen. Ja, het verplicht zien van deze film zou veel problemen oplossen.

Wat er is gebeurd voorafgaande aan de staat waarin de wereld in The Road verkeert blijft ongewis. Dat is meteen één van de sterkste troeven van de film. Loodgrijze en zwarte wolken schermen de zon continu van de weinige overlevenden af, bomen staan doods en zonder bladeren tot ze omvallen ten gevolge van een van de frequente aardbevingen. Alle kleur lijkt uit de wereld verdwenen te zijn.

The Road sloot mooi aan bij de biologieles die ik eerder vandaag gaf. Ik liet de kinderen nadenken over de basisbehoeften van de mens. Eén ervan was voedsel – en laat er nu net geen voedsel meer zijn in The Road. Het weinige dat er is zit in blikken die nog slechts sporadisch worden gevonden. Planten en dieren hebben wat er ook is gebeurd niet overleefd. En mensen zijn er steeds minder.

 

In deze stervende wereld, waarin uitgehongerde mensen geen andere mogelijkheid zien dan zelfmoord of kannibalisme, zijn een vader en zijn zoon voortdurend op de vlucht. Zonder uitzicht op een beter leven, zonder hoop op een toekomst. Zonder een straaltje zonlicht om de altijd regenachtige dagen te verlichten, zonder een greintje menselijkheid te mogen ontdekken in de tot monsters verworden mensen die ze allang niet meer willen ontmoeten.

The Road laat overtuigend zien hoe weinig overleven betekent als er niets, maar dan ook niets meer is om voor te leven. Hoe weinig zin huilen heeft als er niemand is om troost bij te zoeken, niemand om aan te vragen waarom, waarom het in godsnaam zo is als het is. Mijn waardering is dan ook gebaseerd op de eerste 102 minuten van The Road – niet op het valse gevoel van verlossing dat het haaks op de rest van de film staande einde biedt.

Fahrvergnügen
Black Dynamite

2 Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*