The Scorpion King

Jaar: 2002
Land: Verenigde Staten van Amerika/Duitsland/België
Regie: Chuck Russell
Score: ★★★★☆
 

Op het moment dat ik The Scorpion King kocht (Het is waar! – ik heb hier echt geld aan uitgegeven…) was ik nauwelijks toerekeningsvatbaar te noemen. Net terug uit het ziekenhuis met de mond nog vol bloed stond ik verdoofd te wachten op mijn trein. Dan maar even kijken of er nog leuke dvd’s in de aanbieding waren. De bloedklodders smaakten niet echt naar meer, maar toch koos ik voor Dood eind en The Scorpion King, beide tegen een prijs die smeekte deze rotzooi alsjeblieft uit de schappen te halen.

Hoewel ik vijf euro vast wel eens beter heb besteed zag ik zelden een film die zo geschikt was voor twaalfjarigen. Vanaf de zesde seconde begint het geweld in de film, incidenteel afgewisseld door bijna-naakt (zowel vrouwelijk schoon als übermannelijke spierbundels) en beelden van kamelen. Ondanks de ziljoenen doden die er dankzij de rake klappen van Mathayus (worstelaar Dwayne ‘The Rock’ Johnson) vallen, vloeit er amper een druppeltje bloed. De enige keren dat we een sneetje of schrammetje zien is wanneer deze op fotogenieke wijze op de spieren van de machoheld zijn aangebracht.

The Scorpion King zou een soort halfslachtige prequel van The Mummy Returns moeten zijn (schitterende film), maar daar is weinig van te merken. Ja, het speelt ook in een zandbak met ouwe huisjes. Bovendien is het frappant dat deze film beweert uit te leggen hoe die koning nu eigenlijk aan de macht is gekomen. Maar de koning uit The Scorpion King is er één die vrije mensen helpt een schurk van de troon te stoten, terwijl diezelfde sympathieke meneer in The Mummy Returns ineens de grote schavuit is. Erg verwarrend allemaal, maar gelukkig zijn beide films niet bedoeld om lang over te piekeren.

 

Anderen vinden het hele idee zelfs ronduit belachelijk, zeker nu er aan The Scorpion King: Rise of the Akkadian wordt gewerkt. Volgens wikipedia de eerste prequel van een spin-off prequel van een sequel van een remake, staat het er enigszins schertsend. Met andere acteurs, maar een kijkbeurt lijkt mij hier zeker gerechtvaardigd.

Hoe stom het hele idee van een prequel ook is, als op zichzelf staande film is The Scorpion King best te genieten, al kon ik ‘m niet op originele ideeën betrappen. Koning Memnon is een schoft en moet dood. Een tovenaar aan zijn zijde voorspelt waar en wanneer hij veldslagen zal winnen, dus eigenlijk is het een beter idee de tovenaar te doden. Rebellen huren Mathayus in, een van de laatste Akkadiërs. Huurmoordenaars die wel van een robbertje vechten houden. De tovenaar blijkt echter een tovenares en daar had de worstelaar niet op gerekend.

Daarna zien we wat we al zo vaak hebben gezien: paleiswachten in prachtige rode gewaden en onbetrouwbare ringbaardjes die het de helden moeilijk maken, harems die vatbaar zijn voor gespierde, ingeoliede lichamen, grottenstelsels vol verraderlijke vallen, insecten die in duizendtallen op jacht gaan, kamelen die voor zandstormen uitrennen (nou ja, dat had ik dan nog niet vaak gezien) en één enkel ongespierd mannetje dat dienst doet als comic relief. Heerlijk, die avonturenfilms. Verstand op nul en genieten maar.

Vachtjes aaien
Sweeney Todd

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*