The Thing

Jaar: 1982
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: John Carpenter
Score: ★★★★☆
 

Soms is het maar goed dat er niks op tv is, niks in de bioscoop draait en de computer in puin ligt zodat El Buque maldito (Ghost Ships of the Blind Dead) nog even moet wachten. Op zulke avonden bewijzen al die klassiekers op videoband hun waarde. En als het om klassiekers gaat staat John Carpenter hoog genoteerd. Zijn film In the Mouth of Madness is een van mijn persoonlijke favorieten in het horrorgenre, maar The Thing is toch een stuk bekender.

Het verhaal vormt een losse, contemporaine versie van het door H.P. Lovecraft geschreven verhaal At the Mountains of Madness, waarvan de titel dan weer best veel op eerder genoemde film lijkt. Zou Carpenter graag boeken van Lovecraft lezen? Op Antarctica ontdekken wetenschappers bewijzen voor het bestaan van buitenaards leven. Waar Lovecraft hele ruïnes vanonder het ijs tevoorschijn tovert houdt Carpenter de vondst bescheiden: een (gigantisch) ruimteschip ligt hier onder de eeuwige sneeuw begraven.

Nu ben ik van nature geen science fiction liefhebber, maar wanneer Kurt Russell wordt opgetrommeld om als woest bebaarde rauwdouwer de held te spelen juich ik dat van harte toe. Ontsnappen uit New York en Los Angeles lukte hem als Snake Plissken nog wel, maar een manier vinden om van Antarctica weg te komen blijkt een probleem van een andere orde te zijn. Buiten wacht het team van wetenschappers een zekere vriesdood (het is namelijk winter op de Zuidpool, zo leren we aan het begin van de film), maar de buitenaardse wezens zitten ook liever binnen dan buiten. Tsja, dan heb je zelfs niks aan een gelukshoed, al verdient ie nog zo’n prominente plaats in de prent.

 

In de claustrofobische setting van het onderzoeksstation wordt de situatie al gauw grimmig. Onder de wetenschappers bevindt zich een door de aliens besmet slachtoffer. De buitenaardse levensvorm heeft weinig goeds in de zin en er is – in tegenstelling tot andere sf-actiefilms – heel wat meer nodig dan wat grof geschut om de aarde te redden. Op Antarctica hebben de twaalf geïsoleerde mannen geen futuristische wapens, alleen elkaar. En zelfs dat duurt niet lang.

De wanhoopspoging van de wetenschappers om het gevaar onder controle te krijgen mist af en toe aan geloofwaardigheid door de buitensporige special effects, maar science fiction films hoeven gelukkig niet realistisch te zijn. Wanneer de weinige overlevenden beseffen dat verzet futiel is en dat de mensheid gedoemd is ten onder te gaan, zinkt de moed ook bij de kijker in de schoenen. Heerlijk, zo’n derpimerend einde.

Brødre
Meet the Fockers

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*