The Thirteenth Floor

Jaar: 1999
Land: Duitsland/Verenigde Staten van Amerika
Regie: Josef Rusnak
Score: ★☆☆☆☆
 

Plotseling wist ik weer waarom ik ooit zo’n gorthekel aan science fiction had. Het was in een tijd voor ik weet had van de psychologische verschrikkingen die eenzame afzondering ver van onze aarde voor de ruimtereiziger in petto heeft. Ik kende alleen met bij elkaar gestolen ideeën in elkaar gezette alienvehikels en sneue computer sf. The Thirteenth Floor was een tijdreis terug naar dergelijke middelmaat; naar alles wat fout is aan het genre.

Ja, ik heb sinds ik een decennia geleden steevast foeterde over eender welke science fiction film ook veel goeds gezien, maar The Thirteenth Floor hoort daar duidelijk niet bij. Gebaseerd op één enkel foefje dat ik hier graag direct uit de doeken wil doen, gespeend van spanning en met een nimmer overtuigende en oncharismatische hoofdpersoon die niet eens de schijn wenst te wekken zijn best te doen aan dit dode paard te trekken. Foei.

Laten we beginnen met het foefje: Hannon Fuller, Douglas Hall en de obligate nerd Jason Whitney hebben een elektronische schijnwereld in het leven geroepen met karakters die niet van echt te onderscheiden zijn. Sterker nog, de karakters leiden levens waarvan ze niet eens doorhebben dat deze aan de fantasie van een groepje computerprogrammeurs ontsproten zijn. Wat wil nu het geval: Hannon, Douglas en Jason blijken zelf ook niet echt te zijn en eveneens in een computeranimatie rond te dolen.

 

Sterk? Vond ik ook niet. Het gezelschap is, net als de karakters in hun eigen digitale wereldje, de grote stad nog nooit uitgeweest. Rij maar eens van L.A. de woestijn in, dwars door alle wegversperringen heen en nergens voor stoppend. Op een gegeven moment bereik je de rand van de verzonnen wereld en sta je naar een met een beroerd grafisch programma ontworpen, groen lijnenspel te koekeloeren.

Douglas ruikt onraad wanneer hij thuis een bebloed overhemd vindt na de avond waarop zijn vriend Hannon is vermoord. De hoofdverdachte volgens de politie: Douglas. Sterk? Vond ik ook niet. Douglas’ alibi is evenmin sterk, want hij weet niet eens wat hij desbetreffende avond heeft uitgespookt. De groene laserstralen, digitale klokjes en door computerstemmen uitgesproken waarschuwingen zijn niet van de lucht wanneer Douglas het mysterie probeert uit te vogelen, maar de oplettende lezer kan met deze recensie volstaan en hoeft The Thirteenth Floor gelukkig niet zelf uit te zitten.

A Field in England
The Secret Life of Walter Mitty

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*