The Vikings

Jaar: 1958
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: Richard Fleischner
Score: ★★★½☆
 

Vikingen zijn populairder dan ooit in de metalscene. Regelmatig stort ik mij in het heidens feestgedruis op concerten en festivals. Maar volgens de serieuze metalliefhebbers is het allemaal niet ‘true’ en ‘pure’ genoeg, dat gehos en gehoempa. Die teneur zet zich voort in The Vikings, een film die evenmin true of pure is. Maar o wat is ie oldschool, dit actiespectakel van inmiddels vijftig jaar geleden. Er is geen explosie die met een goed zwaardgevecht kan wedijveren, wat mij betreft. Trouwens, laat dat ‘goed’ maar weg in deze film.

Het komt allemaal wat gekunsteld over, maar dat mag de pret niet drukken. De Vikingen zien er tamelijk Amerikaans uit, al spelen er wel degelijk Europeanen mee in The Vikings. Zoals het blonde meisje met de vlechten, dat volgens IMDb titels als Sylvia im Reich der Wollust achter haar naam heeft staan. De zogenaamd Noorse scènes werden voor een groot deel in Istrië opgenomen. En dan die bootjes – ik zou er hier nog niet mee op de vaart durven, laat staan ermee naar Engeland varen.

The Vikings is een cultfilm die vanalles wil. Het Amerikaanse publiek moet wat geschiedenis worden bijgebracht en daarvoor is Orson Welles ingehuurd. Ook moet toch vooral duidelijk worden dat de Vikingen een stelletje wilde barbaren was, dat er edoch zekere normen en waarden op na hield. Een man een man, een woord een woord. Dan is er nog het onwaarschijnlijke verhaal over een verbannen erfgenaam van de Engelse troon, broers die niet van elkaars bestaan op de hoogte zijn tot ze recht tegenover elkaar staan en dat soort toevalligheden.

 

Ze hebben het er maar druk mee, die Vikingen, maar het is wel leuk werk. In Engeland kunnen ze naar hartelust plunderen, brandschatten en verkrachten. Dat laatste resulteert in een zoontje bij koningin Enid. Doordat Vikinghoofdman Ragnar haar vent heeft vermoord (op ‘laffe wijze’ volgens de Engelsen, die zelf meer van verraad en samenzweren houden dan van zwaardgevechten) vindt koning Aella dat hij nu de baas is. De bastaardzoon wordt naar Italië afgevoerd, maar belandt in de handen van – jawel – Ragnar!

Die weet natuurlijk niet dat het zijn zoonlief is. Zijn andere zoon Einar (Kirk Douglas als nepviking zonder baard) is zich daar ook niet van bewust en het klikt van begin af aan al niet tussen Einar en de slaaf. Dat de broers net als Aella prinses Morgana van Wales willen trouwen en vast nog meer doet hun onderlinge relatie ook geen goed. Leuk, zo’n Vikingsoap. Vergezocht, maar leuk. En het sluit naadloos aan bij al die Vikingliedjes die ik zo graag luister: “Make me die with a sword in my hand!”

Cry-Baby
Dood eind

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*