The Wicker Tree

Jaar: 2010
Land: Verenigd Koninkrijk
Regie: Robin Hardy
Score: ★★☆☆☆
 

In zijn leven maakte regisseur Robin Hardy drie films. De eerste daarvan was het legendarische The Wicker Man, inmiddels alweer veertig jaar geleden. Christopher Lee, negentig jaar oud en hard zijn best aan het doen om de driehonderd titels te halen als acteur, tekende opnieuw voor het losjes als vervolg gebrachte The Wicker Tree. En gewillig christenvlees om te offeren is altijd gauw gevonden.

Alle ingrediënten zijn daarmee aanwezig, maar het is pijnlijk te moeten constateren dat Hardy overduidelijk lang niet meer in de keuken is geweest. Van een vervreemd eilandvolk dat er op Summerisle een oprechte cultus op na hield, zijn de Schotten in The Wicker Tree tot excentrieke paljassen verworden. En waar het einde in The Wicker Man onverwacht en schokkend was, lijkt Hardy zich in zijn vervolg geen raad meer te weten met het verhaal.

Vervolg? Plaats van handeling is ineens het kleine dorpje Tressock geworden. Zonde, want Summerisle droeg met zijn onherbergzame kliffen en afgelegen ligging bij aan de beklemmende sfeer van de film. Lord Summerisle komt als Christopher Lee in betere dagen een keer in beeld in de vorm van een oud schilderij. Naar wat er in de tussenliggende tijd gebeurd is kunnen we slechts gissen.

 

De godsvruchtige betweters zijn nog irritanter dan in The Wicker Man. Sergeant Howie had destijds nog moeite met de losbandigheid op Summerisle en voelde zich verdwaald in een wereld die niet leefde volgens de normen en waarden zoals hij ze kende. Beth en Steve zoeken de heidenen bewust op om hun christelijke levensvisie aan hen op te dringen. Het liefst in de vorm van hoog gezongen, blije liedjes over Jezus en lammetjes. Je zou mensen om minder op de brandstapel gooien.

Dan rest een film die te modern en te glad oogt, met personages die minder intrigerend zijn en met een verhaal waarvan je nu wel vooraf weet waar het heen gaat. Je erover beklagen dat Hardy zo oud mocht worden gaat misschien een beetje ver, maar dat hij op 80–jarige leeftijd voldoende bij zinnen was om er een hele film uit te persen is toch wel betreurenswaardig.

Sound of Noise
Pranzo di ferragosto

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*