The World’s End

Jaar: 2013
Land: Verenigd Koninkrijk/Verenigde Staten van Amerika/Japan
Regie: Edgar Wright
Score: ★★★★½
 

Het liefst had ik The World’s End na de aftiteling en het wegsterven van de laatste tonen van The Sisters of Mercy direct nog eens gekeken. Eenzelfde hoeveelheid alcohol er stante pede nog eens achteraan consumeren zou een slecht idee zijn geweest. De meningen waren er nu al over verdeeld of ons zo mee laten slepen als we hadden toegestaan wel verstandig was op de maandagavond. De epische kroegentocht van Gary King was tot een open einde gekomen; bij ons stond de vloer vol met bier-, wodka- en palincaflessen.

Het was lang geleden dat ik me zo mee had laten slepen door een film, maar het schrijversduo Edgar Wright en Simon Pegg wist de juiste snaar te raken. Vijf oude vrienden die jaren na hun dronkenmansavonturen opnieuw bij elkaar komen, hoewel ze in totaal verschillende richtingen zijn uitgewaaierd en niets meer met elkaar gemeen hebben. Twaalf pints in evenveel treurige Engelse kroegen, gespeend van elke uitstraling; alleen om een vooraf bepaald, onzinnig doel te verwezenlijken. En total annihilation, zoals de tagline belooft.

Pegg (de onverantwoordelijke alcoholverslaafde Gary King) treedt opnieuw aan met Nick Frost (Andy). Wat een opluchting dat het niveau na het tegenvallende Paul weer meer dat van Shaun of the Dead en Hot Fuzz is. Nu mag Pegg eens het onvolwassen, tegen de haren instrijkende karakter spelen en is Frost de redelijkheid zelve. Tot de shots op tafel komen dan. S! H! O! T! S!

 

Is het dan alleen maar zuipen geblazen in The World’s End? Nee, want dan zou de film het predikaat science fiction niet verdienen – hoe onwaarschijnlijk het legen van twaalf pints op één avond me ook toeschijnt. En er is drama, er is tragiek, er is de pijn van het verlorene en het onherstelbaar beschadigde. Maar inderdaad, er wordt veel gezopen op de welhaast mythische Golden Mile in Newton Haven. Toch is de serieuze ondertoon misschien wel de echte charme van deze film.

Want waarom zouden Andy, Oliver, Peter en Steven nog een avond met hun jeugdvriend Gary door willen brengen? Iedereen is blij ontsnapt te zijn uit het verstikkende Newton Haven waar Gary nog altijd woont. Waar hij nog altijd rondrijdt in dezelfde gare auto en naar dezelfde cassettebandjes luistert. Gary, die schulden heeft, liegt en bedriegt. Misschien verdient Gary ondanks zijn tekortkomingen hun medelijden, en meer nog hun hulp. Soms is het goed eens stil te staan bij alle vrienden die helpen je plannen te verwezenlijken. Al zijn die nog zo stom.

Perdita Durango
The Hobbit: The Desolation of Smaug

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*