This is Spinal Tap

Jaar: 1984
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: Rob Reiner
Score: ★★★★½
 

Jaren geleden las ik een lovend artikel over This is Spinal Tap in de Filmkrant. Als onderdeel van een rondreizend programma van meer en minder bekende films op leeftijd was This is Spinal Tap in het ganse land te zien. Helaas miste ik de voorstelling, maar dankzij de moeite van het quoten waard zijnde uitspraken als “My baby fits me like a flesh tuxedo / I’d like to sink her with my pink torpedo” bleef het artikel lange tijd in mijn hoofd rondspoken.

Pas veel later vond ik This is Spinal Tap in de videotheek (het moet 2002 of 2003 geweest zijn), waarna ik de film met vriend Peer bekeek, waarbij we enkele nummers al bij de eerste kijkbeurt mee konden zingen. Een van het overweldigende succes profiterende sequel, A Spinal Tap Reunion: The 25th Anniversary London Sell-Out liep uit op een deceptie, maar de nummers van Spinal Tap bleef ik draaien.

Bij de tweede kijkbeurt – en waarschijnlijk bij een derde en vierde ook nog wel – is This is Spinal Tap nog altijd hilarisch. In documentairestijl (‘Rockumentary’) volgt Marty DiBergi de band Spinal Tap sinds 1966. Spinal Tap heeft nooit echt bestaan – althans, voor de film niet. Toen vrijwel alle nummers stuk voor stuk hits bleken te zijn besloten de acteurs toch maar eens een echte cd op te nemen – ‘Break like the wind’ met pareltjes als ‘All the Way Home’, ‘The Majesty of Rock’ en ‘Christmas with the Devil’.

 

This is Spinal Tap laat het tragische verhaal zien van een band die veel te lang doorgaat. Als één van de luidste bands van Engeland speelde Spinal Tap in de jaren ’70 in uitverkochte arena’s voor een publiek van meer dan tienduizend personen. Mismanagement, ruzie tussen bandleden en exploderende drummers hebben ervoor gezorgd dat de band in de jaren ’80 in stadsparken speelt voor een handjevol toeschouwers. Toeschouwers die het park veelal teleurgesteld verlaten.

Er gaat dan ook veel mis bij Spinal Tap. Spectaculaire entrees lopen jammerlijk in de soep, rekwisieten worden in verkeerde afmetingen geleverd en de ene na de andere show wordt afgelast om onduidelijke redenen. Het duurt niet lang voor je medelijden krijgt met de langharige jongens in stretchbroeken, en niet alleen omdat ze daar komkommers in stoppen. Na alle misère wens je de jongens – geen van alle grote lichten en stuk voor stuk makkelijk te beïnvloeden – een beter lot toe.

Ach, wat zit ik allemaal te leuteren over de niet al te fraaie nadagen van Spinal Tap. Kijk zelf This is Spinal Tap om eens goed te lachen om de sukkels die zichzelf met elke uitspraak weer een tandje dommer weten af te schilderen. En vergeet niet daarna op zoek te gaan naar de cd’s van Spinal Tap. “It’s such a fine line between stupid and clever,” leren we van zanger David, en This is Spinal Tap zit aan de goede kant van die lijn.

Броненосец Потёмкин
Everything is Illuminated

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*