Тени забытых предков

Jaar: 1964
Land: Sovjetunie
Regie: Sergei Parajanov
Score: ★★★½☆
 

Vijf jaar geleden las ik een stukje over Тени забытых предков (Tini zabutykh predkiv/Shadows of our Forgotten Ancestors voor degenen die het Oekraïens niet machtig zijn) in de Bradt reisgids over Oekraïne. Geen slechte film om te zien voor je de Karpaten intrekt, volgens de gids. Het hele land kan me inmiddels gestolen worden, maar de film wilde ik nog altijd graag zien.

Destijds bepaald geen succesnummer in de Sovjetunie vanwege de Oekraïense taal (en dan ook in onverstaanbaar Hoetsoeldialect) en ook nu nog had de vertaler duidelijk moeite met de dialogen. De ondertiteling hield het vaak bij twee regeltjes tekst, wanneer we een bergbewoner toch echt meerdere minuten hoorden spreken. Vaak kwam dit niet voor, want net als in onze ervaringen zijn de Oekraïeners in de film weinig spraakzaam.

Het leek ons zo romantisch, een speurtocht naar de Hoetsoelen met hun waldhorns, laatste mode van schapenvachten en heidense rituelen. Als we Тени забытых предков eerder hadden gezien, waren we misschien meer op onze hoede geweest. Het bergvolk is stug, geschillen worden met de bijl beslist en men vertrouwt meer op bijgeloof dan gezond verstand. Aan humor doen de Hoetsoelen helemaal niet.

 

Тени забытых предков moet het vooral hebben van zijn overtuigende beelden van het harde leven in de geïsoleerde berggemeenschap. Van een verhaal is nauwelijks sprake en het beetje verhaal dat er is, wordt ook nog eens netjes door middel van tussenkopjes in hapklare brokjes verdeeld. Wel zo praktisch, want het lukte ons niet de eerste film die we zagen sinds de geboorte van onze Ilva in één zit uit te kijken.

Hoofdrolspeler Ivan ziet als kleine jongen hoe het hoofd van zijn vader wordt ingeslagen door de rijke meneer van het dorp. Wie een bruut wraakepos verwacht komt bedrogen uit, want Ivan trouwt liever met de dochter van de moordenaar, Marichka. Haar voortijdige dood zet echter voorlopig een streep door deze plannen. Voorlopig, want Ivan zoekt zijn heil in allerlei occulte bezweringen om Marichka terug te krijgen, ook als hij al met Palagna is getrouwd. Zij beroept zich dan weer op hekserij om een kind te krijgen van Ivan; dit alles tamelijk vruchteloos.

Geen van de Hoetsoelen lijkt veel lol te beleven aan het leven in de bergen. En dat ondanks de prachtige muziek in Тени забытых предков. Folkloristische liedjes en deuntjes die ik al kende van Nokturnal Mortum, Anthropolatri en al die andere Oekraïense metalbands met twijfelachtige politieke denkbeelden. In anderhalf uur tijd heb ik nu toch nog meer van de Oekraïense Karpaten gezien dan gedurende een hele week, vijf jaar geleden.

Jackass Number Two
Кавказский пленник

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*