Train

Jaar: 2008
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: Gideon Raff
Score: ★½☆☆☆
 

Als er een Groene Oscar zou bestaan (zoals je misschien wel weet bestaan er alleen gouden) zou Train wat ons betreft een goeie kans maken. Niet alleen wordt er gekozen voor reizen met een milieuvriendelijke vorm van openbaar vervoer, ook is er nauwelijks gebruik gemaakt van elektriciteit in de vorm van belichting van de sets. Met zes man voor één laptop was er van de meeste in het duister spelende scènes bar weinig te volgen.

Dan is er nog het verhaal, dat bol staat van recyclen. Het plot is gejat van martelfilms als Hostel en Saw en de film werd, zoals de laatste jaren zo vaak het geval is bij goedkope horrorfilms, voor een habbekrats in Bulgarije geschoten. Train gaat over (onvrijwillige) orgaandonaties. Hergebruik van organen door ongure Oekraïeners – tijd om zo’n beeldje groen te verven!

Dat klinkt allemaal niet alsof je makkelijk zes mensen zo gek krijgt om dergelijke prut te gaan zien. Nu wilde het geval ook dat vier van hen niet eens wisten dat we een film gingen kijken. Om alvast in de stemming te komen voor een ritje per draisine (een aanrader) wilden Joost en ik beginnen met een film waarin een trein een grote rol speelde. Films over draisines zijn dun gezaaid. Het werd Train – een logische keuze, wanneer je dat woord als zoekterm invoert.

 

Een Amerikaans worstelteam reist na een toernooi en uit de hand gelopen feestje aan de Zwarte Zee naar Odessa. Dat is althans de bedoeling. Loketbedienden in Oost-Europa leren bij aanstelling een dik boekwerk uit hun hoofd vol redenen om jou geen kaartje te kunnen verkopen en de Amerikaanse coach is genoopt een blonde dame te vertrouwen die wel Engels spreekt. Al gauw zit het hele team op de trein uit de titel, om uiteraard niet in één stuk in Odessa te geraken.

Gaandeweg de film kreeg ik het idee dat wij tijdens onze vakantie in Oekraïne relatief goed weggekomen zijn. Ja, de mensen waren net zo met ons lot begaan als de passagiers die het afvoeren van een Amerikaans meisje naar de treinbeul stilzwijgend gedogen, maar onze ongemakken bestonden bijvoorbeeld niet uit het amputeren van oogballen. Train biedt al met al weinig nieuws en het is erg suf dat een groep worstelaars zich als makke lammetjes naar de slachtbank laat leiden. Ik dacht dat Amerikanen goed waren in showworstelen.

Dai-Nihonjin
Monanieba

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*