Triangle

Jaar: 2009
Land: Verenigd Koninkrijk/Australië
Regie: Christopher Smith
Score: ★★★½☆
 

Nu ik Reykjavik Whale Watching Massacre eerder deze week had gezien besloot ik dat die andere slasher op een boot, die al een tijd in mijn kast lag te verstoffen, er wel in één moeite achteraan kon. Ook Triangle is geen lichtend baken van vernieuwing, maar als je dan toch moet kiezen uit twee kwaden heeft deze Groundhog Day voor de zwartere zielen onder ons wat meer in zijn mars.

Meer van hetzelfde vooral, want het woord déja-vu is nog niet uitgesproken of je hebt het nare gevoel dat het al eerder is gezegd. Triangle wijkt nogal af van de doorsnee slasher: “Waar het bij slashers om gaat is de kijker versteld doen staan dat je ook op díe manier iemand om zeep kan helpen,” schreef ik een luttele zes dagen geleden. Als er dan drie personen achter elkaar met een jachtgeweer worden afgeknald en er na iets meer dan een half uur nog maar één overlevende is, interfereert dat een beetje met de gangbare regels van het subgenre.

Wat dan wel weer conform de verwachting is: Triangle leent er geestdriftig op los, in dit geval voornamelijk bij het eeder genoemde Groundhog Day en The Shining. Het interieur van het cruiseschip Aeolus ademt een verlaten en nostalgische jaren ’30-sfeer alsof het een drijvend hotel Overlook betreft – inclusief de in bloed op de wand aangebrachte boodschappen. Wapen van de hoofdpersoon: een bijl.

 

Spookt het op het schip? Vast, maar de volgende twist is dat er een frisse start wordt gemaakt wanneer alle personages andermaal aan boord stappen, inclusief de enige overlevende. Er kan weer opnieuw geslashed worden! Mocht Bill Murray de zich herhalende dagen vullen met de geneugten van de ontluikende liefde, Jess ervaart de tijdlus waarin ze gevangen zit als minder prettig.

Intussen stapelen de lijken zich torenhoog op, al komt er van al die moorden bar weinig in beeld. Het is voor Jess flink puzzelen om te achterhalen hoe ze terug kan keren naar haar autistische zoontje en bijbehorende normale leven, maar gelukkig mag ze het zo vaak proberen als ze wil en dan nog heel wat keer vaker. Vermakelijk is daarna dat ze er met de beoogde terugkeer naar dat leventje van voor de boottocht nog lang niet is. Na zo’n film kun je je niet voorstellen dat altijd alles maar op dezelfde manier moet voor autisten. Maar ja, autisten kunnen zich misschien weer moeilijk het tegenovergestelde voorstellen.

Zombies! Zombies! Zombies!
Blinkende lygter

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*