Until the Light Takes Us

Jaar: 2008
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: Aaron Aites & Audrey Ewell
Score: ★★★½☆
 

Vrolijk knisperde het vuur in de kachel terwijl in Until the Light Takes Us de ene na de andere kerk in brand werd gestoken. “Zo lijkt het alsof er aardig wat in de fik zijn gevlogen,” constateerde Robert. Een stuk of vijftig ja. Never a dull moment in de True Norwegian Black Metal scene van begin jaren ’90. Wat dan weer een onderhoudende documentaire oplevert.

Met een heerlijk stuk whiskytaart op tafel, een feesttoeter in de mond en een kartonnen sombrero op onze hoofden waren we er nauwlijks op gekleed. Gylve ‘Fenriz’ Nagell had het niet treffender kunnen verwoorden: “You know, people like to dress up.” Black metal was van een ondergrondse subcultuur tot een volledig uit de hand gelopen trend verworden, verzuchtte de drummer van Darkthrone.

Dat zou je toch niet overal in Drenthe zeggen. Eerder die dag zorgde ik er met Transilvanian Hunger van Darkthrone nog voor dat collega’s niet lang in mijn klaslokaal bleven hangen. Met de muziek zat het dan ook wel snor in Until the Light Takes Us: de beroerde opnames van het oudere werk van Burzum en Mayhem knalden uit de speakers. Maar misschien is het verhaal achter de muziek voor de niet ingewijden zelfs nog schokkender.

 

De cameraploeg van Until the Light Takes Us volgt naast Fenriz met name Varg Vikernes, die zijn dagen in een streng bewaakte Noorse gevangenis slijt. Daar zit hij niet voor niets: naast een doosje lucifers had Varg steevast een zakmes op zak, waarmee hij in 1993 zanger Euronymous van Mayhem om het leven bracht. Het woord ‘spijt’ lijkt niet in Vargs woordenboek voor te komen.

Extreme muziek, brandstichting, (zelf)moord en provocatie: never a dull moment in de True Norwegian Black Metal scene. Dat is ook waarom deze muziekstroming mij zo kan bekoren. Hoe agressiever, gestoorder en haatdragender de band, des te intenser klinkt ook de muziek die ze maken. En daar krijg je kippenvel van. Het zijn niet per se mensen waar ik graag bij op de koffie zou gaan, of zelfs een stuk whiskytaart mee wil eten, maar ik kijk al uit naar het moment waarop de volgende lading black metal cd’s hier in de brievenbus valt.

Mama
Hansel & Gretel: Witch Hunters

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*