Valkoinen peura

Jaar: 1952
Land: Finland
Regie: Erik Blomberg
Score: ★★★☆☆

Af en toe zet je zo eens een film aan waarvan vast niemand verwacht had dat je juist deze film vandaag zou gaan kijken. Degenen met wie je zit te kijken incluis. Een film die te obscuur is; die al een tijdje op de verlanglijst staat maar lastig te vinden is. Of een film waarvan je je af kunt vragen waarom hij überhaupt op die lijst is beland. Valkoinen peura (The White Reindeer) voldoet aan alle voorwaarden.

Nu waren we een week eerder met Napapiirin sankarit 2 ook al in Finse sferen, maar het contrast kan nauwelijks groter. Na een vlotte, geinige en kleurrijke film kregen we nu een in zwart/wit geschoten verhaal waarin niet bar veel gebeurt en dat dan ook niet veel langer dan een uur duurt. Taal en rendieren vormen de enige overeenkomst.

Want wie van rendieren houdt komt wel aan zijn trekken in Valkoinen peura. Er zijn rendierherders met enorme rendierkuddes, rendierraces en een wit vampier weerwolfrendier. De Lappen hebben daar vast een term voor, maar in het Nederlands blijft een beetje behelpen; deze poging om uit te leggen waar het eigenlijk om gaat in dit Finse spookverhaal.

Het was natuurlijk de reden dat deze film op mijn lijstje stond. Hartstikke leuk allemaal, slederaces met rendieren en weinig spraakzame Lappen die elkaar op hun eigen onbeholpen wijze de liefde verklaren, maar het duurt een dik kwartier voor het allemaal wat duisterder wordt. Dan wendt Pirita zich tot een shamaan omdat ze zich afgewezen voelt door haar man. Wat zijn advies is? “Trek eens iets leuks aan” of “Heb je al geprobeerd de nacht met je man door te brengen in een vertrek waar niet minimaal drie stinkende rendierherders liggen te slapen”? Niets daarvan! Geofferd moet er worden, bij het rendieraltaar!

Pirita’s wens komt uit: er is geen man meer die haar kan weerstaan. Ze verandert in een heks. Of een vampier. En soms in een wit rendier dus, als ze naar de volle maan kijkt. Iedereen wil zijn speer in haar steken. Dat klinkt als een verhaal met een moraal. Trouw nooit met een rendierherder, ofzo. Interessant als Lapse folklore, maar als film een tikje oudbakken.

Brimstone
Harakiri for the Sky - III: Trauma

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*