Vliegende eekhoorns en lachende beertjes

Dit kon wel eens een erg leuk land zijn. Het land van ijshockey, Terrasbetoni in de hitparade en de films van Aki Kaurismäki. Het vroor vannacht slechts zeven graden en dat viel dus zat mee. Zo leken de Finnen er zelf ook over te denken, getuige de blonde dame in het hele korte rokje. Finland, Finland, Finland – it’s the country for me. Jammer dat onze plannen dankzij de napret van Estland iets in de war werden geschopt. Mark moest helaas op de injured reserve lijst worden gezet en Anneke wilde graag voor hem zorgen, omdat het niets voor Mark was om ziek te zijn.

Wandelen met Ilva is fijn (JS)

Mark wist wat hij nog in zijn maag had gelukkig de hele taxirit van de haven naar hun flatje in Helsinki binnen te houden. Chapeau, Mark. Geen geringe prestatie, want wegens een overschot aan milieu in de Finse hoofdstad is hier de rode golf ingevoerd, met alle honderd stoplichten onderweg dus op rood. En wij thuis maar fietsen voor een goed milieu. We hadden dan ook zeeën van tijd om naar de taxichauffeur te luisteren. Hij was een van de vele in Finland werkzame Esten. Niet raar wanneer je weet dat de landen qua taal nogal wat overeenkomsten vertonen en op slechts twee uur varen van elkaar liggen. De lonen vormden wel een verschil, met een regulier loon in Finland tegenover 400 euro per maand in Estland. Daar woog het feit dat er geen donkere mensen in zijn vaderland woonden niet tegenop, vond de chauffeur. Pas een uitkering à twintig euro per maand nadat je zes maanden een baan hebt gehad was waarschijnlijk een effectief middel om asielzoekers buiten de deur te houden.

“Estonia is a mad little dog,” vervolgde de taxichauffeur, “that tries to bite everyone.” Wat, ben jij vriendjes met de Russen? Dan doen we geen zaken met jou. Komen er Finnen naar ons land om alcohol te kopen? Tijd voor een ontmoedigingsbeleid! Hoeren? Alleen als ze aan de heroïne zitten of HIV hebben, anders jagen we ze de grens over. Voor goeie hoeren moest je nu nondeju helemaal naar Riga. Esten verzonnen altijd wel iets om zich in eigen voet te schieten. “Een creatief volkje dus,” constateerde ik. “Ja, geen ander volk kan zo snel stomme plannen verzinnen als Esten,” mopperde de vriendelijke chauffeur.

In alle vroegte liepen Anneke en ik de volgende ochtend naar het autoverhuurbedrijf om te kijken of we onze reservering nog konden annuleren. De gemeentewerkers waren net bezig het ijshockeyveldje bij Anneke en Mark in de straat te besproeien. Met twee thuisblijvers vonden we 120 euro voor een dagje autorijden wat al te gortig. In plaats van Hämeenlinna en de natuur van Torronsuo gingen Eva en ik dan liever met het openbaar vervoer naar nationaal park Nuuksio, net buiten Espoo. Dan waren we voor nog geen tientje klaar. Anneke had een ware busspeurtocht voor ons uitgezet, maar onderweg naar bus numero vier maakte een horde instappende middelbare scholieren onze planning onhaalbaar. Met twee Franse toeristen doodden we de tijd in een aftands tankstationnetje met slechts één stoel en oudbakken donuts. Ons lachende beertje Ilva deed het opnieuw erg goed bij de aanwezige vrouwen.

Picture-perfect Finland (EH)

Tegen een uur of één liepen we vanaf de bushalte naar het nationaal park. Het vroor vandaag slechts een behaaglijke zes graden en het was daarmee wat mij betreft warm genoeg om mijn handschoenen in de bus te laten liggen. Zeker daar Finland heel wat minder vlak is dan waar we met onze wandelwagen op geanticipeerd hadden. Met onze sneeuwschuiver bergop ploeterend liep het zweet al snel in straaltjes over mijn rug. De zon had net haar hoogste punt bereikt, net boven de toppen van de besneeuwde naaldbomen en dat leverde mooi strijklicht op. De hemel was voor de verandering helderblauw – dit was het Finland van ansichtkaarten, met bevroren meren, een dik pak sneeuw op de takken en een golvend, leeg landschap.

Nuuksio, toch vlakbij Helsinki, bleek een interessant natuurgebied. Nu met de witte leegte van besneeuwde meren en oranje en paarse luchten boven het naaldwoud, ‘s zomers een plek waar het niet ongewoon was vliegende eekhoorns, elanden, rivierprikken en slakken met stekels te zien. Na drie kilometer over de onaangekondigde heuvels door een dikke laag sneeuw te hebben geploeterd, moesten we aan de andere kant van het park precies drie minuten wachten op de hoogst onregelmatig rijdende bus. Half vier, dus net voor de schemering, waren wij weer onderweg langs slecht versierde huizen en tuinen. Nog een overeenkomst tussen Esten en Finnen: beide zijn even luie flikkers waar het op het ophangen van kerstversiering aankomt. Hup, een snoertje met lampjes in de heg en aan de glühwein dan maar.

Voor het appartement van Anneke en Mark liepen Finnen op crocs in badjas door de sneeuw. Wat een pech dat Mark zo ziek was, want iemand zo gek krijgen om mee te gaan ijszwemmen had me best leuk geleken. Mark at nog altijd niet mee, ook niet toen het door hem wèl gewaardeerde dessert dropijs op tafel kwam. Geef me dan liever het nationale gerecht van Estland. Niet veel later gaf Eva zich ook gewonnen aan de buikgriep, die onderweg naar Nederland ook Anneke nog zou vellen. Maar goed dat ik in Narva zoveel wodka had gedronken dat alles binnen in me dood was gegaan. Het werd een zware nacht.

Met moeite onderdrukte ik een geeuw (JS)

Ilva deelde de misère niet. Ons beertje sliep rustig door toen ik de volgende dag met haar door het centrum van Helsinki liep. Een beetje uitslapen voor de zieken, gecombineerd met vertier voor mij en Ilva. Nou ja, Ilva sliep dus en dit was het deprimerende Helsinki zoals ik het me voor had gesteld: het was +0 °C en het was die plus die me nog het meest tegenstond. Vannacht raasde er een herfstachtige storm langs de ruiten. Alle sneeuw was uit de bomen geregend en langs de trottoirs lag grauwwitte pap. Uit een loodgrijze lucht viel de hele dag natte sneeuw.

Vanuit de bunkers van metrostations, diep onder de grond, probeerde ik de weinige bezienswaardigheden van de Finse hoofdstad te lokaliseren. Volgens de Finnen is het niet de vraag òf, maar wanneer Rusland hen weer eens aanvalt en daar zijn de metrostations alvast op gebouwd. Maar wie zou deze stad willen hebben? De marmerwitte Tuomiokirkko met zijn groene koepels en de uit rode bakstenen opgetrokken orthodoxe Uspenski kathedraal waren met dit weer een stuk minder fotogeniek. Bovendien leek Helsinki met alle moderne hoogbouw en treurnis van dien teveel op Eindhoven. Mark maakte de vergelijking al eerder – en ik trouwens vorig jaar ook, maar dan over Oslo. Ik neem het bij deze terug: Oslo was het helemaal waard om een volle dag door te zwerven. Oslo had originele musea die nieuwsgierig maakten. Helsinki straalde niets uit, al moet ik bekennen dat ik Suomenlinna door tijdgebrek gemist heb.

Ik sloot mijn wandeling door Helsinki af in Ruslania, een leuke winkel waar ik wat cadeautjes haalde om mijn zieke vriendinnetje op te vrolijken en haar te helpen bij het leren van de taal: Petson en Findus in het Russisch. Ruslania verkocht verder kwas, Borjomi bronwater uit Georgië en Russische cd’s en dvd’s. Een Russische vrouw hielp me daarna mijn weg te vinden op het metrostation, op weg terug naar de rest. Als de Russen hier nu al zo goed de weg weten zet je onbewust toch vraagtekens bij het nut van die schuilkelders. Al was Helsinki een sof, de vakantie duurde veel te kort. Als testcase voor een trip met baby was het allemaal echter zeer geslaagd. Volgende keer kunnen we best langer weg met ons geweldige dochtertje. En dan weer gewoon naar een boevenland.

Klik hier voor meer foto’s van Finland

Escape from New York
De baby afharden bij -26 °C

1 Comment

  1. Tijdens de treinreis Düsseldorf-Venlo raakten Anneke en ik in gesprek met een man die, nadat hij had vernomen dat we zojuist uit Helsinki kwamen, ook de link met Eindhoven legde. Eindhoven en Helsinki waren blijkbaar al een tijdje in competitie voor de titel Designstad 2012. De man was nogal verbitterd over het feit dat Eindhoven de strijd verloren had …

    Eindhoven – Helsinki: 0 – 1
    Helsinki is Designstad van 2012, niet Eindhoven
    http://www.designstad.nl/design/

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*