Vliegramp

Aan vier uur had je meer dan genoeg in Alba Iulia. Dat was nog eens informatie waar we iets aan hadden. We hoefden ons dus niet te haasten en konden na een nachtje in exact hetzelfde hotelletje als waar Frank en Paulien al eens gelogeerd hadden (hoorden we achteraf) rustig onze boodschapjes doen. Twee flessen Hermannstadt wodka mochten daarbij natuurlijk niet ontbreken – één was niet genoeg, want de tweede wist ik thuis vakkundig te verzieken met een Russisch recept voor knoflook-dille wodka. Zo’n recept waarbij je op je klompen aan kunt voelen dat het grote troep oplevert.

Plezierig Alba Iulia (EH)

Alba Iulia was een mooi stadje met veel typisch Roemeense eigenaardigheden. De zigeunerpopulatie concentreerde zich rondom het station, twee kilometer buiten het centrum. In het stationscafé waagden alleen de Roma zich, waardoor je snel het gevoel werd opgedrongen ongewenst te zijn. Het centrum bestond uit de ruïnes van het Romeinse legerkamp Apulum, waarop later een stad werd gebouwd met uit vele hoekpunten bestaande stadsmuren (volgens het zogenaamde Vauban verdedigingssysteem). De evangelische kathedraal zag er in de steek gelaten uit; de orthodoxe aan de overkant van de weg liefdevol verzorgd en het stralende middelpunt van het verrassend autoluwe centrum.

In een aantrekkelijk Italiaans restaurant langs een brede maar onstrategisch gelegen straat werd brutaal vier euro en meer voor een pizza gevraagd. Hoewel ik zojuist had kunnen pinnen en ons daarmee van een onbezorgde laatste dag had verzekerd trapte ik hier niet in. We legden de menukaart neer en liepen naar de drukste winkelstraat. Op het terras van een modern ogende pizzeria vonden we nog een leeg tafeltje. Het restaurant zat afgeladen vol met hippe jongeren, dus vermoedde ik al dat het er spotgoedkoop zou zijn. Mijn Roemenië-kennis bleek correct: voor de duurste pizza, de grootste sorbet, een halve liter donker bier en fooi betaalden we elk € 3,75. Laat je in dit land niet foppen door uitgebalanceerde ligging of populariteit.

Standbeeld - detail (JS)

Ook de bioscoop was typisch Roemeens, met één enkele huur-hem-dan-meteen-op-video- dan-kan-je-de-slechte-stukken-tenminste-doorspoelen-film, zoals gebruikelijk een dertien in een dozijn Amerikaanse comedy. Dan liever het bij de fontein flanerend publiek observeren. Hier verzamelde zich de hele bevolking van Alba Iulia onder de verlichte toegang tot de citadel en tussen de kleurrijk bloeiende bloemperken en bomen. Vier uur was inderdaad genoeg als je alleen de in de reisgidsen beschreven gebouwen wilde zien (op de musea was niets aan te merken, maar bij het formidabele historische museum van Chişinău viel alles in het niet), maar de beste mijmerplaatsen staan daar nooit in. Wie mijmert er tegenwoordig nog?

Onze medepassagiers – vanaf Boedapest hadden we ze helaas weer – in ieder geval niet. Vanaf Alba Iulia ging alles weer in sneltreinvaart. Toen ik vertelde dat we Nederlanders waren wilde de douane al geen tijd meer aan ons vuilmaken. Later moesten we nog genoeg wachten, want ons vliegtuig was stuk. Rolronde, in mintgroene doeken gehulde vrouwen met opgestoken haar, als zestienjarige meisjes geklede, gerimpelde 40-jarigen met tatoeages en andere kijk-ons-eens-bruin-zijn dames weeklaagden met onvervalst Noord-Hollands accent. Het was werkelijk belachelijk dat alles hier zo belabberd geregeld was, vond het vliegend publiek uit Zaandam en Almere. Inderdaad, voor € 49 (exclusief luchthavenbelasting) zou je toch minstens hoogpolig tapijt in het gangpad van ons vergulde vliegtuig verwachten.

Mooi weer bij het gedenkteken (JS)

De spraakwaterval taande geen moment en het wilde er maar niet in dat er geen bus werd voorgereden om ons naar het vliegtuig even verderop – ze zagen het toch duidelijk staan – te rijden. Technische problemen of niet. Als er een god bestond had hij ter plekke een bus uit de lucht getoverd om deze feeksen naar het malfunctionerende vliegtuig te rijden en met een grote plons in het Balatonmeer te laten verdwijnen. Boze heksen dood en iedereen leefde nog lang en gelukkig. Helaas, god schittert door afwezigheid in mijn verhalen. Na drieëneenhalf uur was er een vervangend vliegtuig geland waarmee we fijn naar Amsterdam vlogen. De kijvende vrouwen bleven binnen gehoorafstand – waar niet binnen dit vliegtuig? – en nooit eerder hadden we zo snel al heimwee naar Roemenië.

Hot Wax Zombies on Wheels
Gezapige verjaardag

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*