Vooruit kijken

Het zou Bulgarije vergeven zijn als het, net als buurland Macedonië, bij de pakken neer zou zitten. Lang geleden reikte het Bulgaarse Keizerrijk van de Adriatische Zee tot de Dnjepr; een land ruim zeven keer zo groot was als wat nu van Bulgarije resteert. De stad Melnik telde ooit 20.000 inwoners. Nu zijn het er 385. Maar in tegenstelling tot Macedonië is de stemming aan deze kant van de grens optimistisch. Geërodeerde zandstenen kliffen staan als een haag om Melnik heen. In het stadje hangen bonte kleden over de donkere houten balken van de witgekalkte huizen. Kalebassen hangen in de zon te drogen en overal wordt wijn verkocht. Melnik trekt toeristen met zijn historische Ottomaanse huizen, maar Bulgarije kijkt vooruit, naar de toekomst.

Ook in nationaal park Pirin is het contrast met Macedonië groot. Bulgarije is een zuiver land. De berm staat tussen de berghutten Banderitsa en Vihren helemaal vol geparkeerd en er zijn vandaag honderden wandelaars in wat de Bulgaren ‘de Koningin’ van hun nationale parken noemen, maar nergens ligt afval. Het is prachtig weer, zelfs warm boven de 2000 meter. Tussen dwergdennen en over grote keien lopen we langs drie van de 118 gletsjermeren die Pirin rijk is. Wildkamperen mag, zolang je in de buurt van het restaurant gaat staan en er iets te eten bestelt. Een prima concept: in de Macedonische parken was geen werk, hier wel. Met gigantische worsten, scherpe pepers en torenhoog opgestapelde salades is hier eten geen straf.

Waar geen banen zijn, zorgen de Bulgaren zelf voor werk. Nadat we het kleurrijke Rilaklooster hebben bezocht, met zijn rood-wit gestreepte muren, zwart-wit gestreepte sierbogen, gele torens en groene naaldbossen eromheen (een blauwe lucht had het geheel wel afgemaakt), stoppen we om langs de weg aardewerk te kopen. Het is duidelijk waar de langharige verkoper met sik en drankneus zijn inspiratie vandaan haalt bij het vervaardigen van zijn keramische koopwaar. “Deze zijn uitstekend voor bier of wijn,” wijst hij naar een aantal enorme pullen. Hij pakt een flinke vaas uit het rek: “Handig om wijn in te doen.” Kleine bekers in de vorm van een pijp zijn dan weer uitermate geschikt voor warme rakija. “Kijk, aan de kleine opening kun je snuiven om de alcoholdampen in te ademen!” Succes gegarandeerd, net als met de kleine klokjes die je kunt laten tingelen als het tijd is voor een glaasje rakija.

Met de steeds zwaarder beladen bus rijden we naar het noorden. Langzaam verandert het landschap, op dit kruispunt van Bulgaarse, Servische en Roemeense vlaktes in de buurt van de Donau, tot als uit het niets de merkwaardige contouren van Belogradchik zichtbaar worden. Als een miniversie van Meteora torenen de rode stenen boven de vallei uit. Tussen de rotsen staat het fort van Belogradchik, als de burcht van een boosaardige heerser uit een fantasyfilm. Versteende hoofdrolspelers uit oude legenden verrijzen tussen de muren van de vesting en in de lager gelegen dalen. Waar ik een paar dagen geleden alles somber inzag in het deprimerende Macedonië, leert het verrassend veelzijdige Bulgarije me een belangrijke les. Mokken over wat niet meer terugkomt heeft geen zin; vooruit kijken wel. We genieten van het uitzicht. En er staat geen hek dat ondernemende reizigers de toegang tot de verst uitstekende rotspunt verspert.

Leren op reis
Zuiver land

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*