Život je čudo

Jaar: 2004
Land: Servië en Montenegro/Frankrijk/Italië
Regie: Emir Kusturica
Score: ★★★☆☆
 

Geen wonder dat het altijd hommeles is op de Balkan. Als iedereen zich daar zo labiel gedraagt als de hoofdpersonen in Život je čudo (Life is a Miracle, maar het is nog veel meer een wonder dat deze aaneenschakeling van half uitgewerkte ideeën zo positief ontvangen wordt) hoeft er maar een stuk snot scheef in de neus te zitten of het is ruzie. En met die grote Bosnische neuzen wil dat natuurlijk nog wel eens voorkomen.

Ooit glorieuze operazangeressen verliezen hun grip op de realiteit, mannen schipperen tussen liefde en haat en weer terug naar liefde en geile verpleegsters vertonen merkwaardige voorkeuren. Het is voor de weldenkende mens buiten voormalig Joegoslavië allemaal maar lastig te behappen. Had er wat meer verhaal en wat minder onverklaarbare reacties ingedaan, meneer Kusturica. Život je čudo vertoont minder samenhang dan de politieke situatie in Bosnië en Servië.

Nu was Crna mačka, beli mačor ook een onnavolgbare Balkanklucht die niet per se het meest doorwrochte scenario bood, maar het gebrek aan lijn in Život je čudo is hinderlijker. Het is alsof er gezapt wordt tussen romantische film, klucht, drama, oorlogsfilm en voetbalwedstrijd. Het is maar goed dat wij in Nederland niet standaard een Kalashnikov onder het bed hebben liggen, want je zou er bijna boos van worden.

 

Život je čudo toont mooie beelden van vakantieland Servië, hopelijk nog ooit te vinden onder Weg van Hier: vriendelijk glooiende heuvels, zachte herfsttinten en met een wollig pak sneeuw bedekte velden. Dat is mooi, maar dat was het landschap in Le dernier trappeur ook. Dat alles in dit sprookjeslandschap ofwel absurd is, ofwel volkomen uit de hand loopt zijn we inmiddels wel gewend uit films uit die hoek, maar de keerzijde van die gewenning is dat ik nu ook verwacht had dat dit wel een aardige film zou zijn.

Nou ja, dat is niet helemaal eerlijk. Dit was namelijk één van de laatste films die ik zag voor ik begon met het bijhouden van filmrecensies. En destijds vond ik ‘m vies tegenvallen. Nu was ik de film alweer half vergeten (geen goed teken natuurlijk) en had ik voorzichtig de hoop dat ik die dag gewoon in een chagrijnige bui was geweest. Helaas blijk ik zelf wat minder labiel dan de gemiddelde Balkanbewoner.

Death Proof
Le dernier trappeur

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*